Tuesday, January 15, 2013

Koud

De eerste schaatsfuif op natuurijs is een feit, we gaan gebukt onder een whopping 1000 kilometer file in de ochtendspits en gedurende een sereen nachtje slapen onder je wollewarme dekbed is er een gezellig donsje sneeuw over de daken gepoederd.
Vrij vertaald betekent dat voor onze naoorlogse baksteenformatie echter met tintelende tenen ijswolkjes blazen in de badkamer, een gaskachel die zo hoog moet staan dat het gietijzeren onding je haarvaten verschroeid en bikkelharde vastgevroren stukjes paprika en courgette onder een flinterdun filmpje ijs in de vergeten afwas van gisteren.

Eigenlijk is het in onze moegestreden slooplijst-woning tijdens geen enkel seizoen echt prettig. Het kent geen schommelingen, geen tussenklimaten, enkel de uiterste extremen van verstikkend heet en verlammend koud.
Ondanks de indrukwekkende veelheid aan tochtgaten en kapotte roosters ventileert dit puin met huisnummer namelijk voor geen ene kriek, want bij het minste slaapdronken zonnestraaltje warmt ons kot al op naar vies klammige temperaturen, waardoor de kwikbuis hier van eisprong lente tot staartje herfst aanhoudend rond een wee├»ge 27 graden bungelt.
Vreemd genoeg meent ons huis zijn nalatigheid in zomerventilatie in de barre wintermaanden dan weer te moeten compenseren. Bitterkoude wind woeit door elke kier en kraak die hij kan vinden en je blauw aangelopen bovenlip verkleumd door de ogenblikkelijk diepgevroren lucht die je zelf door je neus uitademt. Want waar je je tijdens zomerse zonnevreugd als een wesp in een lege frisdrankfles voelt, is rupsend over de vloer gewikkeld in een oude chagrijnige, stekelige marine-deken bij ons des winters de enige manier om van de ene ruimte naar de andere te migreren. Na 8 jaar weten we inmiddels precies hoe we de vrieskou moeten bevechten en dus pakken we bij noodgedwongen verplaatsing zoals voedselbereiding of blaasverlichting beide punten van de deken, gooien we onszelf van de Klippan-bank en bewegen we met een soort van droog watertrappelende schaarbeweging naar het vertrek van voorkeur, terwijl poes je uitgelaten kolderkoppig op de rug springt en al balancerend op je heup een ritje meelift naar de keuken.

Maar hoe oneindig leuk de late night wedstrijdjes Buikpolijsten en Kinsplijtertje op gladde oppervlaktes ook zijn, goedkoop laminaat heeft door vocht de neiging aan de zijkanten uit te groeien tot Antarctische schotsen die het vlees schoon van je verkleumde wang schaven, en wanneer je als slordig gerolde sushi in een harig dekbed over de grond flapt, is een tot splinters gekrabde houten drempel nimmer een groot genoegen voor bal noch tiet.

Gelukkig win ik wel altijd.
Maakt de winter tenminste ietsje draaglijker :P

4 comments:

Peper Molen said...

wederom weer een heerlijk stukje leesgenot.. nu voor jou nog woongenot.

Nicole Maaksels en meer said...

Jo Noni, wat leuk om jou tegen te komen op mijn blog! Ik weet wat je maakt (hele leuke dingen!) maar dat je een blog had wist ik nog niet.
Groet, Nicole

Noni said...

Awww...bedankt, Nicole ^-^
You just gained a follower :P

Nicole Maaksels en meer said...

Haha, leuk!