Monday, June 11, 2012

Momiji Dolls


Met een buitengewoon gecirkeld hoofd en een petieterig papiertje in de poeperd, zijn ze absoluut perfect in hun eenvoud. En natuurlijk ontegenzeglijk onmisbaar in elk fatsoenlijk interieur waar de feromoon binnen de liefdesbetrekking de verenigbaarheid van meubel en tierelantijntje toetst en daarmee de nimmer onomkeerbare rangschikking der huisinhoud bepaald :P

De eerste keer dat een Momiji Doll zich in al haar glimmend gepolijste glorie aan mij reveleerde was twee jaar geleden in een deftige boekhandel op een van de ontelbare stations in Parijs. Uitgestald onder een rij venijnige spotlampjes stonden ze roerloos met een dodelijk precies intermezzo van exact drie centimeter naast elkaar op de plank en in een voor de hand liggende geeky nanoseconde was ik verkocht. Het zal de zweetnaderige warmte zijn geweest, de plaag aan opdringerige armbandjes-verkopers bij de Sacre Coeur die bij het zien van een toerist als een malle een rafelig armbandje om diens pols beginnen te knopen of de stinkende zwerver die me badend in zn eigen langzaam verdampende urine bij mn enkel probeerde te pakken, maar wat me toentertijd in gottsvriedesname heeft bezield om niet een heel stenen leger van deze kimonomeisjes uit de schappen te grissen, is me nog steeds een breinverknopend enigma.

Kerstengel Robin kreeg ik tweemaal eenen oerhollandse Sinterklaas geleden via het verdraaid vermakelijke Twitsint op vriendenkanon Twitter aan de rammelige portiekdeur afgeleverd. De hierboven afgebeelde reislustige Poppet werd verpakt in vrolijke kartonnerij naar mijn hebzuchtige handjes verstuurd door Tamarah van wijlen webshop Tante Tommy. 

Momiji Dolls. 
Two out of countless :P

2 comments:

Knoopjes said...

:D Ik zag ze ook ooit in Parijs maar heb me toen op wonderbaarlijke wijze weten in te houden, ik was tenslotte die zwerver niet tegengekomen! ;)
xoxox

Noni said...

Haha! :P
Yugh. En ineens ruik ik hem weer... :P