Thursday, March 31, 2011

Draairaampje

Agressief invretende roestplekken negeren bij de benzinedop en onder de rubbers van de kofferbak. Check.
Ruitenwissers testen en constateren dat er twee stukken verdroogde spons van links naar rechts je ruit bekrassen. Check.
Bandenprofiel meten met een vernuftig maar volslagen inaccuraat schuifmaatje. Check.
Kijken of de ramen zonder vertwijfelde hapering reageren op het knopje. Check.
Of nee...dat hoeft niet bij ons belegen tweedehandsje, want een krammenakkige Ford Ka uit 1997 moet immers handmatig worden bediend.

Leeuwarden heeft sinds een paar weken een fonkelnieuwe ondergrondse parkeergarage.
Netjes van het oog onttrokken biedt hij fundering aan de lelijkste opstapeling van winkels en appartementen die de Friese hoofdstad ooit heeft uitgepoept en in al zijn geldverkwistende glorie staat Zijne Onooglijkheid een prominente winkelstraat compleet te verduisteren. De parkeergarage treft echter geen blaam in dit alles en nadat we unaniem hadden besloten dat we de parkeergelegenheid in geen geval verantwoordelijk konden stellen voor het misbaksel wat bovenop hem werd gebouwd, lieten we de fiets thuis, tuften we er als excellente stadsinwoners met de auto heen in de wetenschap dat we met ons parkeerkaartje ons steentje bij zouden dragen aan de walgelijke overvoeding van de gemeentekas.
Bij het ondergrondse godswonder aangekomen slipten we door bouwpuin en nalatig opgeruimde moddersloten de helling af en kwamen we tot stilstand bij een kaartjesautomaat en bijbehorende slagboom om een veel te duur biljetje in ontvangst te nemen.

Dus vriend draait het raampje naar beneden.
Vriend wil het raampje naar beneden draaien.
Vriend probeert het raampje naar beneden te draaien.
Vriend vloekt en probeert het raampje naar beneden te draaien.
Kut.

Een flinke zwieper aan de hendel bevestigde dat het glaswerk zichzelf schuin naar onder werkte waardoor hij zichzelf halverwege klem zette en de obstipatie aan auto's op de handrem achter ons waren alle tien getuige van een stuntelige poging om met twee vingers uit het half opengedraaide raam op het knopje van de kaartjesautomaat te drukken. En een poging om aldaar het raam neerwaarts te dwingen door er tevergeefs met zn volle gewicht aan te hangen.
Toen een van de auto's van ongeduld begon te toeteren was het kookpunt bereikt, ramde mijn levenskompaan vergaan van ergernis knarsetandend en scheldend de deur open en beukte woest op het knopje van de automaat. Schuimbekkend griste hij met één hand het kaartje uit de gleuf, smeet de deur dicht en scheurde vanuit de vijfde versnelling onder de rood geblokte slagboom door.

Maar een incidentele aanvaring met een parkeergarage nemen we voor lief daar het in het niet valt bij het echte probleem.
De McDrive :P

2 comments:

Hiskia said...

dikke ellende! die mc drive is inderdaad een hele andere ervaring met je raampjes dicht :P

Belinda said...

Tip: achteruit indraaien en via het bijrijder-raampje bestellen....
Maken ze bij de Mc Drive ook nog eens wat mee :-D