Monday, February 28, 2011

Stroom

Wanneer je in je ochtendkrantje leest over een duivels vertoornde menigte die zich tevergeefs heeft vastgeketend aan een uit het luchtruim neergehaalde F16, dan is dat Leeuwarden.
Wanneer er in een artikel staat dat er een inwoner tegen de Oldehove aan heeft gepist waardoor de grond week werd en de toren nog schever zakte, dan schreeuwt dat Leeuwarden.
Wanneer je op het avondnieuws hoort dat er wederom een stad door een helse stroomstoring is verlamd omdat er waarschijnlijk weer een schoonmaker in het elektra-etablissement met zn grof uitgevoerde bilwerk tegen de hoofdschakelaar aanleunde.
Ook dat zijn wij...ook dat is Leeuwarden.

Ondanks het feit dat we ons na elke stroomstoring immer voornemen een gezond gebatterijde zaklamp op een handige plaats te leggen, komt het er bij ons op neer dat we bij deze lichtloze festiviteiten elke keer weer als blinde mollen door het appartement heen botsen. In een poging elkaar te lokaliseren armwieken we bij wijze van radar door de strategisch opgestapelde bult bakstenen welke zich al sinds lange tijd geen flat meer mag noemen en is vertrouwen op de oriƫnterende krachten van ons huisbeest ijdele hoop gebleken, omdat onze gesnorhaarde poepmaker in tegenstelling tot de doorsnee felis catus in het donker namelijk geen ene reet ziet en liever schijtensbenauwd achter ons aantrippelt, waardoor ze net zoveel hulp biedt als het gebruiken van een woord langer dan drie lettergrepen bij gasten met zwarte VW Golfjes, buitenproportionele flaporen afgetopt met een wit petje. Wel kunnen we inmiddels vaststellen dat het maken van walvisgeluiden zorgt dat je elkaar in het pikste der donkerten uiteindelijk weer kan vinden, waardoor we tenslotte gedrielijk in de gang aankwamen waar de zaklamp ergens moest liggen.
Bij abrupte lichtuitval is bovengenoemde handige plaats in geen geval het onderste betonricheltje in de afgelegen gang waar een eerbiedwaardige opeenhoping van gespeekselde kattenspeeltjes alles opslokt wat ook maar dichter dan een centimeter in de buurt komt, maar desalniettemin lag onze draagbare schijnbundel daar wel.
Muurvast verwikkeld in pluchen muizen met afgerukte oogjes, een kluwen aan gerafelde touwtjes en een scheel visje van stof.

En hij was dus leeg.
Het stomme ding was leeg.

Op de tast naar de gang had een violente discussie al bevestigd dat we maar vier meter lopen nodig hebben om beiden te ontvlammen in totale disharmonie omdat we niet konden beslissen wiens schuld het is dat de zaklamp dood is en terug in de woonkamer komen we er achter dat ruziemaken zonder het zien van elkanders gezichtsuitdrukkingen eigenlijk geen zak aan is, laat staan dat je in het donker goed kan zien in welke richting je de alom beruchte vaas, of in dit geval lege zaklamp, kogelt.
Vervolgens hebben we niet wetend hoe lang het deze keer ging duren zwijgzaam de uiteindelijk vijf uur durende rit uitgezeten bij het sneue schijnsel van een gekregen ledlampje met reclame van een Indo country linedance groep, en openden we de laptop voor een bundeltje licht als het echt nodig was omdat we de handcomputer godverdegodver niet aan de stroom konden zetten om op te laden.

Leeuwarden.
Just don't do it.

6 comments:

Amy said...

Hahaha!(sorry...)

Mevr. Snoeshaan said...

Ik blijf in het midden des lands, je hebt me volledig overtuigd!

*proest, grinnik*

Merel said...

Weer een ongesensureerd stukje uitmuntende lachspieropwekkende tekst, helaas waargebeurd

sproet said...

Er is ook altijd iets met Leeuwarden he, nooit gaan wonen :p :)

Noni said...

@sproet Ja erg, he? Als ik niet de schrijver van dit blog was geweest, had ik jou woorden als comment geplaatst :P

Judith said...

dan blijf ik maar in t oosten...zaklamp ligt gelukkig bij ons klaar in de meterkast