En dan belt de door acné-explosie geplaagde postbezorger aan met een knalroze verpakt pakket van the ever awesome
Made By Rebel.
Hebberig en ongracieus ongeduldig scheur ik de complete verpakking tot pulp, open ik de doos en word ik schreeuwerig toegejuicht door een shitload aan epische kadootjes, Reese's, een ontzaglijke zak stroopwafels, afgetopt met roze confetti en een ontplofte bom aan speelmais.
Steampunked and all...I LOVE IT! ^-^
Verpakt als onschuldige treinconductrice met messcherpe schijt aan het opgedrongen keurslijf, een afkeurende blik richting kleurloze burgerleventjes en een helverwoestende furie tegenover de hedendaagse kortzichtige doorsnee denkwijze, schopt
Made By Rebel met torenhoge naaldhakken tegen het doodsaaie afgestompte systeem, staat ze met zweep gehuld in glimmend lak aan het hoofd van haar
eigen zaak in foodporn en rebelicious jewellery, is ze mamma van twee rockers is wording, zet ze latte macchiato caramel als een brave echtgenote maar serveert ze haar man zn koffie met een dikke dubbelzinnige ondeugende knipoog, hebben we het hier over the First Lady van Green Day en staat er bij haar het meest respectabele arsenaal aan bitching bad ass roze pruiken op de planken.
We all want to be like
Loes.
I know I do ^-^
Smeulende puinhopen sieren het inmiddels weer verlaten cellenblok van de Blokhuispoort en voor ik mij buig over een verheerlijkend ensemble van woorden over de vijfde editie van Holy Stitch...schotel ik jullie als gemeen zoethoudertje dit delicieuze mini-wafeltje van de Midnight Candy collection van feel good vormgever Applepiepieces voor, een gesuikerd stukje deegwaar om als speldje op je monotone kloffie te prikken ^-^
In afwachting van SD-kaart nummer twee die zich momenteel bij de andere helft van onze vakantie-compagnie bevindt en moe gekampeerd omdat ik simpelweg een hele slechte kampeerder ben en ik niets zo erg vind als na een nacht vol campingsnurkers wakker worden in een klamme tent terwijl er een friemelige oorkruiper in zigzag-modus over je gezicht heen rent...eerst nog maar eens een blogje over een koekje wiens uitdrukking precies laat zien hoe ik me tijdens een weekje kamperen voel :P
Stiekem ben ik altijd al een fervent fan geweest van elk veredeld lapje wat er uit de naaimachine van Mariska Vos komt rollen...en hoe ze een simpel schijfje acryl en een ouderwetse grijpautomaat tot een waanzinnig origineel heeft weten te combineren is op zich al een klein rondedansje waard ^-^
Dat onze oostblokbuurtjes een leuk pennetje kunnen breien bleek toen ik vorige week een verborgen winkeltje binnen struikelde waar ik normaliter voorbij loop omdat de schoudertas in de etalage niet onderdoet voor mijn maandhuur en schreeuwerige Oilily-kleuren en ik elkaar simpelweg niet liggen.
YAAAAAAAAAAAAAAAAY!
Rupsje Nooitgenoeg. 
